Wawrzyniec Pucher
Biografia
Wawrzyniec Pucher urodził się 2 lipca 1875 roku w Łaziskach Górnych jako syn chałupnika Michała i Marii z domu Góralczyk. Miał brata Pawła, który także został duchownym. W latach 1877-1887 uczęszczał do gimnazjum w Bytomiu, gdzie zdał maturę 20 marca 1887. Następnie studiował na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie słuchał wykładów z literatury polskiej i należał do „Kółka Polskiego”, pełniąc funkcję jego prezesa.
Święcenia kapłańskie przyjął 22 czerwca 1901 roku. Został mianowany wikarym w parafii św. Szczepana w Bogucicach, gdzie pracował od 2 października 1901 i działał jako duszpasterz młodzieży. W 1911 roku wyznaczono go na organizatora nowej parafii w Dąbrówce Małej, a w 1912 został jej pierwszym proboszczem, mimo sprzeciwu nadprezydenta Prowincji Śląskiej ze względu na jego propolską postawę i działalność.
Za propolską postawę był szykanowany w okresie I wojny światowej i powstań śląskich. W 1924 roku mianowano go proboszczem w Piekarach Śląskich. Dokonał restauracji świątyni piekarskiej przed koronacją obrazu Matki Boskiej. Nawiązał kontakt z Polskim Radiem w Katowicach, dzięki czemu rozpoczęto nadawanie nabożeństw z Piekar Śląskich. Znacząco przyczynił się do rozszerzenia kultu maryjnego w diecezji katowickiej i organizował zloty młodzieży żeńskiej i męskiej. Za zasługi otrzymał tytuł radcy duchownego i papieskiego szambelana.
W 1940 roku został aresztowany i przewieziony do KL Dachau, jednak wkrótce go zwolniono. Zmarł 19 października 1941 w Bytomiu, a pochowano go w Piekarach Śląskich. Za swoją działalność został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.