Paweł Bluszcz
Biografia
Paweł Bluszcz urodził się 18 września 1881 roku w Łaziskach Górnych w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu szkoły powszechnej, mając 17 lat, rozpoczął pracę w kopalni „Brade” (później „Bolesław Śmiały”). Pracował jako górnik w różnych kopalniach Górnego Śląska, a w latach 1911-1913 w kopalni „Oheim” (później „Wujek”) w Brynowie. Od młodych lat związany był z ruchem robotniczym - początkowo jako działacz związkowy, następnie jako członek Polskiej Partii Socjalistycznej.
Podczas I wojny światowej, we wrześniu 1917 roku, został powołany do armii niemieckiej i skierowany na front zachodni, skąd zdezerterował. Został aresztowany w Belgii i skazany przez sąd wojskowy na pięć lat więzienia. Wyrok odsiedział w Raciborzu. Po wojnie wyszedł na wolność i przeniósł się z rodziną do Załęskiej Hałdy (obecnie część Katowic), gdzie mieszkał na terenie kolonii kopalni „Wujek”, do której wrócił do pracy w grudniu 1918 roku.
Był uczestnikiem powstań śląskich w latach 1919-1921. Po wystąpieniu z PPS zaangażował się w działalność Związku Spartakusa, a od stycznia 1922 roku był członkiem Komunistycznej Partii Robotniczej Polski (późniejszej KPP). Jako członek KPP organizował strajki górnicze, wchodził w skład kierownictwa Komitetu Okręgowego KPP oraz „Komitetu 21”. Po zwolnieniu z pracy w 1934 roku utrzymywał kontakty z górnikami, organizując strajk w 1936 roku. Współpracował jako korespondent „Głosu Robotniczego” i „Wiadomości Robotniczych” z Janem Kawalcem.
W okresie okupacji niemieckiej pracował jako kolejarz na kolei wąskotorowej w Katowicach. Działał w ruchu oporu, współkierując z Franciszkiem Rybką działalnością Robotniczej Tajnej Organizacji Wojskowej na terenie Brynowa, Ligoty i Wełnowca. W 1942 roku był współorganizatorem i członkiem regionalnego Komitetu Obwodowego Polskiej Partii Robotniczej. Organizował komórkę partyjną kopalni „Wujek”, pomagał jeńcom sowieckim w ucieczkach oraz dostarczał im żywność i ubrania. Pod koniec maja 1944 roku został aresztowany przez Gestapo i przewieziony do więzienia w Mysłowicach, a następnie do obozu koncentracyjnego Gross-Rosen, gdzie zmarł. Rodzina otrzymała wiadomość o jego śmierci 18 grudnia 1944 roku.
Był żonaty z Rozalią z domu Tydniarska, z którą miał czterech synów i córkę.
Upamiętniony m.in. w nazwach ulic i tablicach pamiątkowych w Katowicach.